เชื่อมั่นในรัก

 

 

ลูกพี่ลูกน้องวัยละอ่อนนางหนึ่งโดนแม่เชื้อเชิญแกมบังคับว่าเรียนจบแล้วให้กลับมาอยู่บ้าน

ขายของ เธอเป็นเด็กหน้าตาดีมาตั้งแต่เกิด เรียกว่าพอเข้าเรียนชั้นอนุบาลก็ได้เป็นดรัมเมเยอร์

เชียรืลีดเดอร์ ถือป้าย งานอะไรที่ต้องใช้หน้าตาเข้าว่า เธอก็มักติดโผอยู่เสมอ แม่ฉันเองยัง

เอารูปเธอมาวางโชว์ในบ้านสมัยนั้นอยู่บ่อยๆ

 

เด็กผู้หญิงหน้าตาดีหุ่นดีแถวต่างจังหวัดบ้านฉันนี่ออกจะมีความเสี่ยง ฉันเองก็คิดอยากจะทำรี

เสิร์ชเรื่องนี้อยู่เหมือนกันนะ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสาวๆที่เข้าข่ายที่ว่าถึงได้ไม่ค่อยรักเรียน แต่

รักที่จะทำอย่างอื่นมากกว่า อาทิเช่น แต่งหน้าทาปาก แต่งตัวเหมือนขึ้นปกเซเว่นทีนตลอด

เวลา และก็...บ้าผู้ชาย :P

จริงๆเรื่องพวกนี้บางทีฉันก็เป็น แต่เป็นแล้วต้องรู้หน้าที่ รู้ว่า ณ วัยนั้นเวลานั้นความรับ

ผิดชอบของเราคืออะไร อย่าเอาแต่สวยจนสมองกลวงหรือสวยจนเอาตัวเองไม่รอด

จนต้องออกจากโรงเรียนมามีหลานให้พ่อแม่อุ้มตั้งแต่อายุสิบเจ็ดสิบแปด

 

คุณพ่อของน้องสาวคนนี้เป็นครูประถมฯที่ค่อนข้างเข้มงวด แกคงเล็งเห็นสภาพแวดล้อมที่ฉัน

เห็นพวกนี้ จึงเลี่ยงโดยการส่งเธอไปอยู่ร.ร.ประจำที่กรุงเทพฯตั้งแต่ม.1 ก็ไม่รู้หรอกว่าผลที่

ออกมาจะตรงกับวัตถุประสงค์ที่ต้องการหรือเปล่า รู้เพียงแต่ว่าเธอต้องย้ายโรงเรียนหลายหน

และก็ย้ายมหา'ลัยถึงสองครั้งสองครา เวลากลับบ้านมาที แค่เธอออกไปซ้อนท้ายมอเตอร์

ไซค์ไอ้หนุ่มที่พ่อไม่วางใจแถวบ้าน พ่อก็เอาสายโทรศัพท์ที่เธอใช้ติดต่อกับไอ้หนุ่มคนนั้นนั่น

แหล่ะเฆี่ยนเธอซะเจ็บและก็กักบริเวณให้เธออยู่แต่ในบ้านเป็นอาทิตย์

 

ฉันเลยไม่รู้ว่าไอ้ที่เห็นหน้าขาวปากแดงนุ่งกางเกงขาสั้นจุ๊ดซ้อนท้ายผู้ชายร่อนไปร่อนมาอยู่นี่

เป็นเพราะผู้ปกครองปล่อยปละละเลยจนเกินไป หรือเป็นเพราะเข้มงวดมากไปอย่างน้าเขยคน

นี้ของฉัน เด็กผู้หญิงแถวบ้านฉันจึงมีน้อยคนนักที่จะสวยหุ่นดีแล้วรักดีจนประสบความสำเร็จใน

ชีวิต เข้าใจว่าพวกเธอคงเอาใจใส่และภูมิใจกับรูปร่างหน้าตาของตัวเองมากเกิน จนลืมคิดไป

ว่า...นอกจากรูปลักษณ์ภายนอกที่เห็นตรงหน้ากระจกทุกเช้าค่ำแล้ว เรายังมีคุณค่าให้

ค้นหาและพัฒนาตัวเองอีกเยอะ

 

ดีนะที่ฉันเป็นกรณียกเว้น คือสวยด้วยและรักดีด้วย (กร๊ากกกกกกกก ช่างกล้า!555)

 

คุณสามีเขากลัวจะมีลูกสาวก็เพราะเหตุนี้ ฉันบอกไปว่าไม่ต้องกลัว ฉันก็จะเลี้ยงอย่างที่ฉัน

ดูแลตัวเองนี่แหล่ะ และที่สำคัญ...ให้ได้ลูกสาวจริงและรอดูหน้ากันก่อน ไม่แน่...ลูกอาจจะไม่

กล้าแร่ด (ฮ่าๆๆ)

 

...

 

ยัยน้องนางคนนี้เพิ่งจะมาปรึกษาเมื่อเดือนที่แล้วว่า...

"สงสัยหนูคงต้องอยู่บ้านถาวรเสียแล้ว พี่นิ่มมีใครพอจะแนะนำไหม"

ใครที่พอแนะนำไหมก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก ก็หมายถึงมนุษย์เพศผู้ที่ยังครองตัวเป็นโสดอยู่

นั่นแล ได้ยินแล้วฉันก็นึกถึงไอ้ เพื่อนสมัยประถมฯคนหนึ่ง คนที่จนถึงป่านนี้ก็ยังไม่มีปัญญา

หาเมียเป็นของตัวเอง มันจะกลับมาอยู่บ้านหลังตรุษจีน ทั้งแม่ทั้งมันขอร้องให้ฉันช่วยหา

ผู้หญิงให้กันใหญ่ ฉันเองเห็นว่ามันก็ใช้ได้ ทำงานทำการและออกจะมีอารมณ์ขันแถมยัง

กตัญญูจะกลับมาดูแลพ่อแม่กับป้าๆที่บ้านอีก เจอหน้ากับน้องสาวคนดังว่าเมื่ออาทิตย์ก่อน

ฉันเลยรีบแจ้งข่าว..เร็วๆนี้จะมีหนุ่มไปซื้อกะปิที่ร้านนะจ๊ะแต่น้องสาวคนดีกลับตอบฉันมาว่า  

"อ๋อ..ไม่ต้องแล้วอ่ะค่ะ หนูจะหมั้นเดือนหน้านี้แล้ว"

ตึง! บอกได้คำเดียวว่า ตึงโป๊ะ!

ก็เมื่อเดือนที่แล้วน้องยังบอกพี่อยู่เลยว่าน้องไม่มีใคร มาเดือนนี้น้องมีกำหนดการหมั้นซะแล้ว

อะไรมันจะฟ้าแลบแปร๊ดปร๊าดปานนั้น

 

แต่ก่อนอาจจะตกใจมาก อาจจะถึงขนาดช่วยน้องเป็นหูเป็นตา ช่วยดูสิว่าไอ้หนุ่มคนนั้นมันมีดี

มีร้ายที่ตรงไหน แต่เมื่อเวลามันทำให้ประสบการณ์เดินทางมาจนถึงวันนี้ ฉันก็แค่ถามน้อง

ออกไป"ใช่แล้วใช่ไหม" ถ้าน้องเพียงลังเลตอบมาว่าไม่แน่ ฉันอาจจะถามต่อ แต่พอน้อง

ยิ้มรับว่า "ใช่ค่ะ" ฉันก็ไม่มีอะไรต้องพูด ได้แต่ส่งสายตายิ้มๆและก็ยินดีกับน้องไปด้วย มีไม่กี่

คู่หรอกนะที่จะเจอกันด้วยเวลาเท่านั้นและตกลงปลงใจคิดร่วมชีวิตกันเลย

...

 

พูดแล้วก็นึกถึงเรื่องราวของเพื่อนสาวบางคนที่เคยเกิดขึ้นในอดีต

เพื่อนที่เลิกกับฝรั่งที่รักมันจริง..ที่คบกันมา 7 ปีเพื่อจะมาเป็นเบี้ยล่างของรักใหม่

เพื่อนที่แช็ตกันกับหนุ่มต่างแดนเพียง 4 เดือนแล้วตัดสินใจแต่งงานไปอยู่ ณ ดินแดนห่างไกล

เพื่อนที่ไปเป็นโรบินฮู้ดที่อเมริกา แล้วตัดสินใจมีลูกกับหนุ่มอเมริกันพ่อม่ายลูกติดที่กำลังตก

งาน

เพื่อนที่คบกันกับผู้ใหญ่บ้านปลาช่อน

เพื่อนที่เลือกจะพลีร่างกายและจิตใจให้กับผู้ชายที่ชอบใช้กำลังทำลายข้าวของ

ฯลฯ

เมื่อพูดแล้วก็นึกขำกับปฏิกิริยากับความกังวลใจของตัวเองในตอนนั้น ทั้งๆที่ก็ไม่ได้

รู้จักผู้ชายของเพื่อนมากเท่าที่เพื่อนรู้ แต่การตัดสินใจในเวลาอันฉับไวของพวกเธอก็ทำเอาฉัน

เป็นห่วง กลัวเพื่อนพลาด กลัวเพื่อนเสียใจในภายภาคหน้า

 

เวลาพวกเธอมาปรึกษา ฉันจึงมักจะตั้งตัวเป็นฝ่ายที่สาม ไม่ได้ห้ามหรอก ไม่เคยห้ามใคร แต่

ชอบที่จะตั้งคำถาม what if และนำเสนอแง่มุมร้ายๆที่อาจจะเกิดขึ้นได้ในอนาคต ก็ดูเอา

จากอดีตและปัจจุบันของคนๆนั้น ไม่ได้ทายเสี่ยงสุ่มๆเดชๆ ซึ่งส่วนใหญ่ก็ไม่มีใครสนใจคำพูด

ของฉันหรอก ที่เขามาปรึกษา เขาก็แน่ใจของเขามาแล้ว แค่มาเล่าให้ฟังเฉยๆ

 

ผ่านเหตุการณ์เหล่านั้นมา มันก็มีทั้งคนที่สมหวังและพลั้งพลาด ตัวฉันเองก็ได้เรียนรู้

อะไรบางอย่างและบางอย่างที่ว่าก็เปลี่ยนทัศนคติของฉันในเรื่องนี้โดยสิ้นเชิง

 

ทุกวันนี้ใครจะมาไม้ไหนกับความรัก ถ้ามั่นใจ...ถ้าแน่ใจแล้วก็เอาเลย

คำว่า "ชีวิตคู่" มันอาจฟังดูเป็นเรื่องใหญ่ เป็นการเริ่มต้นใหม่ เป็นจุดเปลี่ยน และฉันก็เชื่อ

เหลือเกินว่าทุกคนทุกคู่คงอยากทำให้มันดีที่สุด แต่ไม่ว่าเรื่องใดในชีวิตมันก็มีโอกาสจะเกิด

ความผิดพลาดขึ้นมาได้เสมอ ถ้าเราไม่พลาด คนอื่นก็พลาด แต่จะเป็นไรไปเล่า ในเมื่อชีวิต

มันคือการเรียนรู้ ทุกๆย่างก้าวมันคือประสบการณ์ที่จะทำให้เราโตขึ้น แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ถ้าคิด

ว่าไม่เดือดร้อนใคร อยากทำอะไรก็ทำเลย ผลที่ออกมาจะดีจะเลว สิ่งที่เราต้องทำให้ได้ต่อ

จากนั้นก็คือ...ยอมรับแล้วก็เดินต่อ

 

เพื่อนบางคนมาเล่าให้ฟังถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่าเหมือนกับสิ่งที่ฉันเคยพูดเอาไว้ ในความ

เสียใจที่ได้ยินมันก็มีความยินดีประกอบขึ้นเป็นส่วนหนึ่ง ไม่ใช่ยินดีที่คำพูดร้ายๆได้กลายเป็น

จริงแต่ดีใจที่วันนี้เพื่อนได้เรียนรู้ขึ้นมาอีกขั้น ชีวิตมันก็ต้องเรียนรู้ด้วยชีวิตอย่างนี้

 

ถ้าไม่เคยผ่านความไม่กล้าและเหตุการณ์ระทมทุกข์มาก่อน ฉันคงไม่สามารถคิดอย่างนี้ได้

ยังลองนึกภาพไปไกลๆถึงวันข้างหน้า หากวันหนึ่งเจ้าลูกชายจะจูงมือใครที่เราไม่คาดคิด

อย่างจูงมือเจ๊จิ๊ก-เนาวรัตน์ เข้ามาหาและบอกว่า "แม่ครับ...นี่เมียผม" ฉันก็น่าจะยังยิ้มออก

กว่าจะถึงตอนนั้นฉันเองก็คงจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์รายทางไปได้อีกเยอะ ^^

 

...

 

ความรักสำหรับฉันแล้วอย่างไรมันก็คือความสวยงาม ไม่ว่าจะผ่านความเจ็บช้ำ ล้มเหลว หรือ

พลาดท่ามามากแค่ไหน ฉันก็ยังอยากจะ "รัก" มันอยู่นั่น ก็คงจะเหมือนกับทุกๆด้านของชีวิต

ที่มีทั้งดีและร้าย การได้เจอหมดทุกแง่มุมคือโชค ไม่ใช่ทุกคนหรอกนะที่เกิดมาแล้วเคยอกหัก

รักคุด เพียงแต่เมื่อเจอแล้วเราต้องเลือกที่จะจดจำ เลือกเอาสิ่งดีๆที่เคยสัมผัสมาเป็นแรงส่ง

ให้เราเดินไปเจอด้านที่ดีกว่าข้างหน้าให้ได้

 

คืนวาเลนไทน์นั่งดูหนังเรื่อง Iris ไม่คิดว่าหนังอัตชีวประวัติที่ดำเนินเรื่องไปอย่างค่อนข้างน่า

เบื่อเรื่องนี้จะทำให้ฉันน้ำตาไหลไปได้ตลอดคืน โดยเฉพาะคำพูดทิ้งท้ายของคุณหญิงไอริสใน

ตอนจบของเรื่อง

 

We need to believe in something divine without the need for God,

something we might call love or goodness. As the Psalm says,

"Whither shall I go from thy spirit?

Whither shall I flee from thy presence?

If I ascend unto heaven, thou art there:

If I make my bed in hell, behold, thou art there.

If I take the wings of the morning, and dwell in the uttermost parts of the sea;

even there shall the hand lead me, and thy right hand shall hold me."

 

ในโลกนี้มีสิ่งที่ฉันเชื่อมั่นอยู่สามอย่าง ความดี ความพยายาม และ...ความรัก

หากไม่เชื่อมั่นในรักแล้ว หัวใจก็คงไม่ตื่นไหวไปกับบทกวีโบราณเช่นนี้ :)

 

 

 

 

 

 

 

 

*** up วันที่ 15 แต่มาโผล่วันที่ 14 ได้ไง ผีวาเลนไทน์หลอนหรืออิแม่ท้องแล้วเบลอกันแน่ (- -")